«Ռավեննայում»

Արարատի ծեր կատարին

Դար է եկել, վայրկյանի պես,

Ու անցել: 

Անհուն թվով կայծակների

Սուրն է բեկվել ադամանդին,

Ու անցել: 

Մահախուճապ սերունդների 

Աչքն է դիպել լույս գագաթին,

Ու անցել: Հերթը հիմա քոնն է մի պահ.

Դու էլ նայիր սեգ ճակատին,

Ու անցիր…

Իսահակյանը այս բանաստեղծությունը գրել է հայրենիքից հեռու՝ իտալական Ռավեննա քաղաքում 1925թ, հունիսի 8-ին:

Բանաստեղծն այդ տարիներին ապրում էր Վենետիկում: Բնականորեն, նա այցելել է Ռավեննա, ուր 1321թ, մահացել ու թաղվել էր իտալացի մեծ բանաստեղծ Դանթե Ալիգիերին:

Իսահակյանը երկար տարիներ ապրել և ստեղծագործել է Եվրոպայում: Հայրենիքից հեռու լինելով հանդերձ՝ նա մշտապես ապրել է հայրենիքի հիշատակներով:

Որպես հավերժության խորհրդանիշ՝ նրա առջև հառնում է Արարատի առասպելական պատկերը:

Արարատը նախ նրան ներկայանումէ որպես հավերժության չափանիշ: Դարերը նրա վրայով վայրկյանների պես են անցել: Նա դիմացել է բոլոչ ժամանակների փորձություններին՝ իր վրա բեկելով կայծակների սուրը: Նրան՝ որպես լուսի փարոսի, նայել ու անցել են մարդկային բոլոր սերունդները: Այդպեսէ, որովհետև համաշխարհային մեծ ջրհեղեղի ժամանակ Արարատի վրա իջավ Նոյյան տապանը և մարդկությանը փրկեց կործանումից:


Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s